Livin’ la vida lockdown – part 3

“We’re going home”

Dinsdag 17 maart
We horen dat we een medisch certificaat nodig hebben vooraleer we naar de luchthaven vertrekken morgen. Vandaag mogen we het dagelijkse doktersbezoek dus zeker niet mislopen. Bij het overtreden van de quarantaine regel die zegt dat men 14 dagen in isolement moet blijven na aankomst in het land, riskeert men fikse boetes. Dat geldt zowel voor de gasten als voor de hostel.
We blijven dus netjes op de kamer. Een vrij gevarieerd spectrum aan emoties komt aan bod. We maken een corona playlist met nummers als ‘Don’t Cry For Me Argentina’, ‘Feeling Good’, ‘Fever’ en ‘Stuck In The Middle With You’. Deze nummers brengen we met verve, tot entertainment van onze Franse overburen. Ellen raakt wat later aan de praat met hen en bedenkt zich achteraf dat ze tegen die kerel heeft gezegd dat ze ‘al redelijk wat geregend heeft’. De dokter komt langs, we worden snel goedgekeurd. Gelukkig kon Ellen nog net een zenuwhoestje onderdrukken.
In de namiddag zitten we op het terras, kwestie van een tijdje niet binnen die 4 kamermuren te zitten. Nog een videocall met het thuisfront. In slaap vallen zonder gegeten te hebben.

Woensdag 18 maart
’s Nachts word ik wakker (nog steeds die jetlag? honger?) en check mijn inbox. KLM heeft de terugvlucht van 20 maart geannuleerd. Een paar uur research, gevloek, onterecht afsnauwen van mijn kant, frustratie en een financiële aderlating verder, heb ik een nieuw ticket bij Latam Airlines geboekt. Vanaf de tussenstop in Sao Paolo zitten Ellen en ik op dezelfde vlucht. Het ontbijt smaakt, ik eet meer pannenkoeken dan ik eigenlijk aankan. De onvriendelijke vrouw aan de receptie bezorgt ons de medische certificaten. Certificaat is misschien wat veel gezegd voor een A6 papiertje met wat onleesbaar gekrabbel erop, maar goed. De dorpsidioot van El Calafate – een schrale vent die we een paar dagen eerder aanstalten zagen maken om een hond te stenigen – wordt opgetrommeld om ons naar de luchthaven te brengen.
Mijn vlucht naar Buenos Aires vertrekt wat vroeger dan die van Ellen, dus we nemen koosjer afscheid voor even. Eenmaal in de hoofdstad, sta ik versteld van het reservatiesysteem om veilig en tegen een vast tarief een taxi te nemen! Ik logeer in een B&B waar alles draait rond tango, gelukkig mag ik een stukje van een dansrepetitie meepikken. Na het eten sluit ik me op in mijn kamer en lees Dept. Of Speculation uit op Ellens e-reader.

Donderdag 19 maart
Na een vers, lekker en uitgebreid ontbijt en onderhoudende gesprekken over dans, het leven en Jacques Brel, neem ik afscheid. In de luchthaven vind ik Ellen die er de nacht heeft doorgebracht. Ze heeft ook een fotozoektocht voorbereid zodat ik iets om handen heb als ze een vroegere vlucht neemt naar Sao Paolo. Het werkt! Op het einde vind ik een briefje met een lieve boodschap terug. De verveling slaat nooit toe, ik wandel de hele tijd rond en neem zo subtiel mogelijk smartphone foto’s van opvallende mensen.
De boarding van mijn vlucht naar Sao Paolo verloopt vlot. Eenmaal in het vliegtuig, wachten we nog meer dan een uur op Amerikaanse passagiers die van een cruiseschip zijn geplukt. Bij het uitstappen vertrappelen ze me haast met hun zware lijven terwijl ik, gewapend met mondmasker en handgel, nu meer dan ooit aan social distancing wou doen.
Een jonge Waal kijkt rond als een hulpeloze puppy, dus ik neem hem onder mijn vleugels mee naar de boarding van onze gedeelde volgende vlucht. Ellen is alweer op post en we besluiten de luchthaven te gaan verkennen. Hulpeloze puppy Waal liep bijna achter ons aan, tot we hem verzekerden dat we nog niet op een vliegtuig zouden springen en hem achterlaten. Ik besef dat ik graag in luchthavens ben. Als ik bejaard ben, zet ik me daar een wit plastieken tuinstoeltje om heel de dag mensen gade te slaan.

Vrijdag 20 maart
We hangen al uren in de lucht, ik kijk naar The Joker. Als we in Madrid landen, neem ik zonder scrupules mijn vliegtuigdekentje mee. Beter gezegd, ik smokkel het mee in een plastic zak en hoop dat die stewardessen er niets van zeggen, het angstzweet breekt me lichtjes uit bij de gedachte alleen. Ook in de luchthaven van Madrid wandelen we even rond tot het tijd is om te boarden naar Brussel. Daar nemen we als verloren gewaande profeten de trein huiswaarts. Alle stations (Brussel, Gent, zelfs Schellebelle) liggen er verlaten bij. Het is gek om te beseffen dat onze wegen scheiden nadat we onverwacht samen een halve aardbol hebben gereisd. Ineens wordt onze wereld heel klein voor de komende maanden.
Thuis zitten de kindjes voor tv, ze kijken amper op. Haaa, home again.

Laatste zonsopgang El Calafate

20200319_094309-0120200319_114859-0120200319_120509-0120200319_120314-0120200319_105310-0120200319_113754-0120200319_220424-0120200319_213344-0120200319_212922-0120200319_212454-0120200320_132640-0120200320_142642-0120200320_143148-01

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s