Livin’ la vida lockdown – part 2

“Reality hits on the other side of the globe”

Zondag 15 maart
Morgen vertrekken we voor een 4-daagse trektocht in Torres del Paine, Chili. De W-trek is een route van zo’n 76 km lang en gezien we geen geoefende wandelaars zijn (en ik al een blaar heb) doen we het dus nog een dagje rustig aan. We gaan flamingo’s spotten in Reserva Laguna Nimez bij Lago Argentino, niet ver van onze hostel. Aan de ingang van het reservaat hangt een briefje dat de ticketbalie en het infopunt niet geopend zijn omwille van coronamaatregelen. Bij deze gratis toegang voor iedere bezoeker! Een straathond maakt ondertussen van de gelegenheid gebruik om met een aantal toeristen binnen te glippen op zoek naar vogels, tot hij met de vinger wordt gewezen en met de staart tussen de benen (of poten) terug richting uitgang vertrekt.
De flamingo’s blijven op veilig verre afstand, we zijn wat teleurgesteld dat we ze niet op foto kunnen vastleggen. Ook een vrouw met een roze jas slaagt er niet in die beesten te lokken. Het pad naar het observatiepunt dat vlakbij zo’n groep roze steltlopers ligt, is overstroomd. Ik heb er doorweekte wandelschoenen voor over om dichterbij te geraken. Zowat halverwege het parcours vliegen die rotbeesten weg. Hoe verder ik liep, hoe meer ik wegzonk, dus ook ik droop met de staart tussen de benen af.
Ondertussen zien we een hond jacht maken op een vosje, dat we later dood aantreffen. Ja, de angst voor rabiës zit er nog altijd goed in.

’s Avonds eten we Argentijnse steak en zien we op de televisie in het restaurant de president aankondigen dat de grenzen van het land zullen sluiten vanaf morgen. Uh oh. We wikken en wegen en besluiten de W-trek morgenvroeg te gaan annuleren. Het risico dat we na de trektocht niet meer in Argentinië binnen geraken, lijkt ons te groot. Bovendien gaan alle nationale parken binnen Argentinië ook dicht, we zien onze reisplannen in duigen vallen…

Maandag 16 maart
Vandaag moeten we uitchecken bij onze eerste hostel. Na het inpakken en een snel ontbijt, begeven we ons naar het busstation om de tickets te annuleren. De bus richting Torres del Paine zit nog steeds goed vol, we begrijpen het niet. Misschien zijn dat allemaal toeristen op doorreis of met een terugvlucht in Chili? Of onwetenden die niet beseffen dat ze de grens nog wel over geraken, maar niet terug het land in kunnen.
We vragen ons geld terug en wandelen diep teleurgesteld terug naar de hostel. Ellen belt met de ambassade om te vragen wat hun aanbevelingen zijn. Ze lijken niets nieuws te vertellen en zijn niet bezig met repatriëring. Er is enkel een negatief reisadvies, maar voor mensen die al in het buitenland verblijven, blijft het precies wat koffiedik kijken.
We lezen ook dat Argentinië een maatregel heeft ingevoerd die zegt dat alle mensen die zich momenteel in het land bevinden en de voorbije 14 dagen uit getroffen gebied (Europa e.d.) komen, voor een periode van 2 weken na aankomstdatum in isolement moeten blijven. Dat maakt dat het voor mij geen zin heeft om te blijven. Ellen weet niet goed wat ze best doet. Ze is sinds 8 maart in Zuid-Amerika (Punta Arenas, Chili), telt de periode van 14 dagen vanaf dan en kan ze daarna haar reis weer verder zetten? Hoe lang zullen de maatregelen gelden? Is het de moeite om die periode uit te zitten?
Het thuisfront volgt de situatie mee op en lijkt ongeruster dan wijzelf.

We boeken een andere hostel binnen El Calafate en staan een paar uur in de ellenlange (haha) wachtrij voor het kantoor van Aerolineas. Mijn ticket naar Buenos Aires wordt zonder problemen omgeboekt naar 18 maart. De prijzen voor de KLM vlucht op 19 maart swingen de pan uit, dus ik herboek mijn ticket naar 20 maart en boek 2 overnachtingen in Buenos Aires.

Ellen maakt de harde beslissing om ook terug te keren. Wat een droomreis door Zuid-Amerika had moeten worden, gaat in vlammen op. Reisverzekeringen dekken niets, uiteraard. Ze boekt een terugvlucht naar België.

Onze buren in de hostel blijken ook Belgen te zijn. Ze zitten al een dag of 2 vastgebunkerd in hun kamer totdat ze kunnen terugkeren naar België. Blijkbaar komt er elke dag een dokter langs om te kijken of er iemand wat ziekjes uitziet. Wij hebben officieel geen richtlijnen of info van de hostel gekregen en genieten nog een avond van onze illegale vrijheid. We gaan voor een tweede keer eten bij Pura Vida, een gezellige plek met ‘lekkere gerechjes’ en zulke sympathieke mensen dat Jean-Marie Pfaff er nog wat van kan leren. Het wordt het laatste uitstapje deze reis…

Argentinië-12-min
Flamingo spotting

Argentinië-11-minArgentinië-14-min

Reserva Laguna Nimez
© Ellen Gistelinck

Argentinië-13-min20200315_132515-min20200315_130954-min20200315_132030-min

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s