Livin’ la vida lockdown – part 1

“Ignorance is bliss”

Donderdag 12 maart 2020
Ik trek de deur achter me dicht en wandel met een klein hartje en veel te grote rugzak richting station. De komende 18 dagen laat ik manlief met 2 bloedjes van kinderen achter om de reis van mijn leven te maken. Ellen is al een paar dagen ter plaatse voor de reis van háár leven en doet me watertanden met haar eerste reisfoto’s van Patagonië.
Ruim op tijd stap ik af in Brussel Centraal en maar goed ook. Wat later besef ik dat de Thalys die me naar Schiphol zou brengen, gewoonweg niet op de borden vermeld staat. Die is afgelast mevrouw, u kunt de trein vroeger nemen die over 6 minuten zal vertrekken. Holy sh*t, lopen!
Hijgend neem ik plaats in de wagon. Rechtover me zit een dame die van Knokke op weg naar huis is. We praten over hoe België in lockdown gaat, maar dat het geen échte lockdown is. Ze begint verdacht veel te kuchen en hoesten zonder haar elleboog te gebruiken. Ik voel me allerminst op mijn gemak en bied haar een muntje aan. De lucht is hier zo droog, vind je ook niet? Geen last van, madam. Ze is zich uiteindelijk ergens anders gaan zetten.
Na een videogesprek met het thuisfront, begeef ik me met de veel te grote rugzak (ja, ik kan 18 dagen op reis met enkel handbagage) en een vers gekocht boek richting gate. Zo’n half uurtje voordat de boarding begint, wordt omgeroepen dat passagiers voor Buenos Aires die uit China, Japan, Zuid-Korea, Italië, Frankrijk of de VS komen, bij aankomst sowieso 2 weken in quarantaine worden gezet. Wel, ben ik even blij Belg te zijn.

Captain Hindsight speaking: achteraf gezien had ik moeten doorhebben dat COVID-19 niet per se selecteert op nationaliteit, maar hey, de overheden maakten er geen punt van en ik keek al maan-den uit naar die reis. Mazen van het net, glippen maar.

Vrijdag 13 maart 2020
De boarding en de vlucht verlopen verder zonder problemen. Openbare toiletten probeer ik sowieso te vermijden, ook op vliegtuigen, maar nu kon het niet anders. Op zulke momenten kan ik me perfect identificeren met James Brown. Goed dat passagiers geen wapens mogen dragen.
Eenmaal voet aan Argentijnse grond word ik – samen met alle andere passagiers – onderworpen aan een lichaamstemperatuur check met warmtecamera’s. Voor zover ik zie, wordt niemand tegengehouden. Een binnenvlucht en taxirit later, kom ik eindelijk aan bij de hostel in El Calafate, waar ik nog een dutje doe in afwachting van Ellen haar komst.
Het is een blij weerzien wanneer ik eindelijk wakker word nadat ze een paar minuten twijfelend op de kamerdeur had staan kloppen. Het besef dat we nu allebei aan de andere kant van de wereld zitten, dringt nog niet goed door. We vertrekken te voet richting centrum en belanden in een hipster veggievriendelijk restaurantje dat hartige pannenkoeken serveert. Het is al flink donker als we terugkeren en in de wijde omgeving van de hostel is geen straatverlichting. Op een bepaald moment worden we ook nog eens achterna gezeten door 2 blaffende honden. De angst voor rabiës zit er alvast goed in.

Zaterdag 14 maart 2020
De volgende ochtend vertrekken we met een busje richting gletsjer Perito Moreno. De kronkelweg maakt me wat misselijk en vanuit de verte ziet dat stukje ijs er precies niet zo imposant uit als op Google Streetview. Boy, was I wrong. Eenmaal je ervoor staat, word je overdonderd, letterlijk van uw sokken geblazen. Die euforische blikken en bewonderende ooo’s en aaaa’s van alle toeschouwers als er een groot stuk ijs afbrokkelt, vormen al een spektakel op zich.
Af en toe zien we kleine Polly Pocket figuurtjes op de gletsjer wandelen. Ons lijkt het leuker om bij de roadtrip de Perito Moreno stroomopwaarts te volgen. Uiteindelijk went alles, zelfs het aanzicht van verbluffend mooie landschappen, dus bij onze tweede wandelronde gaan we op zoek naar interessante personages. Koppels die dezelfde kledij dragen bijvoorbeeld, mensen die foto’s maken met een knoert van een ipad,… Één man overtreft alle verwachtingen, een bejaarde man volledig uitgedost in wit-beige kledij die langs een gigantische muur van ijs wandelt…
GOT fans in de zaal?!

Op het einde van ons gletsjerbezoek zeg ik tegen Ellen dat we het hoogtepunt nu wel gehad hebben. De reis kan niet beter worden dan dit en ik ben dankbaar om het gezien te hebben. Wist ik veel dat dag 1 ook meteen het begin van het einde was.

20200313_152457-01-minArgentinië-2-minArgentinië-4-minArgentinië-10-min20200314_123023(0)-01-minArgentinië-6-minArgentinië-8-min

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s