Dos chicas en Patagonia – Parte 2

W-trek (BASE DE TORRE)

Over ons vertrek naar Chili en de start van de W-trek kan je lezen in de vorige blogpost.

Dinsdag 7 maart
Wanneer we ontwaken en uit onze tent kruipen in Paine Grande, worden we getrakteerd op een prachtige zonsopgang. Het donkerroze licht weerkaatst op de bergen bij onze slaapplek. We kieperen wat granola en plantaardige melk in onze gamellen als snel ontbijt en beginnen gezwind aan onze volgende wandeldag. Het einddoel van vandaag is camp Francés, wat net voorbij het middenste beentje van de W ligt. De zon schijnt fel, ik vervloek mezelf dat ik mijn zonnebril thuis vergat. De dorre witte takken maken dat het landschap er desolaat en een tikje buitenaards uitziet, goeie achtergrond voor een albumcover van een indie rockband.
We bereiken eerst camp Italiano, wat net aan het middenste beentje van de W ligt. Daar laten we onze rugzakken achter en nemen enkel een drinkfles en camera mee. Ellen bedenkt met haar achtergrond als ingenieur de optimale manier om mijn drinkfles mee te nemen en mijn beide handen vrij te houden. Het resultaat is geniaal, al ziet het er niet uit.

Vanuit camp Italiano is het naar omhoog wandelen tot de eerste mirador Francés. Die mirador blijkt een tochtgat te zijn, ik word bij aankomst verrast door een windvlaag die me op de knieën drijft. De troep wandelaars die er zit, maakt lustig selfies voor de bergflank met glaciar del Francès. Ik neem een paar foto’s van Ellen die zo hoog mogelijk springt bij die windvlagen, totdat ze op de vingers wordt getikt door een gids. We hebben daar ook eindelijk bereik, ik stuur snel een kort maar melig whatsapp bericht naar het thuisfront waardoor mijn mobiele data op is.
We wandelen door naar mirador Británico. Het landschap varieert weer sterk, van een bosrijke omgeving langs een rivier over een maanlandschap naar het uiteinde van het middenste beentje. Het laatste stuk is een vrij steile klim, ik krijg wat last van hoogtevrees en blijf even op één van de lagere rotsen zitten. Een Amerikaan op de hoogste rots zit vrolijk rond te draaien om een 360° selfie te maken.

De terugtocht naar camp Italiano verloopt vlot. We pikken onze rugzakken op en wandelen door naar camp Francès. Die kampplaats ziet er anders uit dan onze voorbije 2 overnachtingen. Het ligt tussen de bomen, er zijn tal van hutjes waar je je eten kan klaarmaken en er is meer hoogteverschil. We hebben blijkbaar een VIP tent geboekt omdat de reguliere tenten volboekt waren. De kerel die ons incheckt, legt uit dat de tent op een platform tussen de bomen staat. Op één of andere manier verstaat Ellen daaruit dat de tent op een auto wordt gezet. “Jamaar, wat als je geen auto hebt?!”

Na rijst met linzen (plant proteins for the win!) en een brandend hete douche klimmen we onze tent in om te genieten van een welverdiende nachtrust.

© Ellen Gistelinck

Woensdag 8 maart
We ontbijten lichtjes illegaal in een warme refugio en vertrekken naar camp Chileno. Aan een kiezelstrand ketsen we steentjes op het water, of beter gezegd, we doen een poging daartoe. Af en toe valt er wat nattigheid uit de lucht en worden we weer getrakteerd op regenbogen. Als eerste tussenstop ligt camp Los Cuernos op onze route. Ik observeer er een Amerikaans meisje die een snelcursus yoga geeft aan een vriend met wandelblessures. Ondertussen prijs ik mezelf gelukkig met mijn Tevaatjes. Nadat bpost me meer dan een week aan het lijntje had gehouden, ontving ik pas een dag voor vertrek (danzij Ellen!) mijn nieuwe wandelschoenen. Een paar toertjes in de keuken is alles wat er op vlak van ‘inlopen’ gebeurd is. Met mijn wandelschoenen van 3 jaar geleden had ik al blaren nog voordat we een wandeling konden starten. Het hielp toen ook niet echt dat de lokale apotheek maar niet begreep wat ik bedoelde toen ik met handen en vooral voeten probeerde uit te leggen dat ik blarenpleisters nodig had (no hay Compeed?).

We installeren ons op een klif om te lunchen met prachtig uitzicht, tot het begint te regenen… We schrokken snel nog wat pure chocolade naar binnen en wandelen verder. Boven ons cirkelt een elegante condor. Zien we er dan als wandelende kadavers uit dat die ons al als potentieel lunchpakket target? Zelf ben ik grote fan van de kuifjesmussen. Ze zien er uit als ordinaire mussen, maar met een ‘The Fonz’ factor.

De regen ruimt plaats voor een aangenaam zonnetje en het landschap transformeert van rotsachtig naar groene vlaktes. De paadjes worden hier vaak betreden door paarden, dat merken we aan de paardenvijgen die op ons pad liggen. De laatste loodjes voor we camp Chileno bereiken, wegen het zwaarst. Langs een vallei wandelen we een steile klim. We passeren de ‘windy pass’ die zijn naam volledig aan het waarmaken is. Eindelijk steken we een brugje over en arriveren we in camp Chileno. Hoewel het kamp ook weer idyllisch gelegen is, wordt er weinig rekening gehouden met de ‘echte’ kampeerder. In de eetruimte is er slechts 1 tafeltje waar je zelf mag koken waardoor iedereen zijn beurt moet afwachten. We genieten van het zonnetje op onze rug, onze pasta arrabiata en babbelen wat met een sympathieke Chileen die ‘ergens in België’ familie zitten heeft en wat later slaan we een praatje met een grote loebas uit Guatemala.

© Ellen Gistelinck

Donderdag 9 maart
D-day! We staan op om 3u30 (!!!) zodat we om 4u30 kunnen vertrekken naar camp Base de Torres. Ik had mijnwerkersgewijs een lampje rond mijn hoofd. Ellen had ook een lampje. Met platte batterijen. Vol goede moed wandelen we het donker in, om na zo’n 200 meter al de weg kwijt te geraken. Gelukkig zijn er veel mede kampeerders die hetzelfde nachtelijke plan hebben maar over een beter oriëntatievermogen beschikken. We lopen een tijdje mee met een stel Amerikaanse jongens waarvan de koploper zijn volgende vrienden waarschuwt over de hindernissen en obstakels op het pad. Mud. Mud… Mud.

Het eerste deel van de wandeling is heel goed begaanbaar en de bijna volle maan licht nog veel bij. Maar dan. We beginnen steeds meer te klimmen, de bospaadjes ruimen plaats voor stenen en grote rotsblokken. Er is steeds minder beschutting en het begint weer relatief sterk te waaien. Er lijkt maar geen einde te komen aan de wandeling en des te meer aan mij, ik beeld me al in dat 9 maart mijn sterfdatum wordt. Wanneer ik in mijn hoofd een playlist voor mijn begrafenis begin op te stellen, zien we dat we ons einddoel bereikt hebben. Samen met tientallen andere moedige wandelaars proberen we onszelf warm te houden en wachten we de zonsopgang af.

Het. Was. Prachtig.

De grote Guatelemalaanse loebas was naar zijn smartphone aan het kijken. Blijkbaar had hij al in 2014 een foto gezien van deze plek waardoor hij absoluut naar hier wou komen. Uiteraard proberen we die foto zo goed mogelijk te reconstrueren voor hem. Ellen en ik vinden het na een klein uurtje stilaan welletjes en staan op het punt om terug te keren, totdat…
Ineens horen we enthousiaste kreten van de andere toeristen. We draaien ons om en zien dat het feloranje zonlicht op de befaamde pieken schijnt. Het contrast met het ijsblauwe meer is geniaal, het mooiste staaltje van kleurentheorie dat ik ooit heb mogen aanschouwen. Ik saboteer alle fotograferende toeristen door op een centrale rots te springen om selfies te zitten nemen. De levensbedreigende wandeling in het duister was het meer dan waard geweest.

De weg terug bij dageraad lijkt plots supersimpel. We pikken onze rugzakken terug op bij camp Chileno en vertrekken naar het eindpunt van onze trektocht, voorbij Hotel Las Torres. We zijn er iets voor de middag en trakteren onszelf op een lekkere lunch (voor de geïnteresseerden, voor mij een broodje met linzenspread, gekarameliseerde rode ui en paprika, hemels). Het meisje aan de balie is supervriendelijk dus geven we haar een fooi. De bokaal vermeldt ‘Tips for Trips’ en we vragen haar waar de volgende reis naartoe zou gaan. Ze droomt ervan om naar Australië te reizen.

Na een paar uur wachten in het zonnetje komt de eerste shuttlebus die naar ons naar Laguna Amarga zal brengen. De busbegeleidster legt uit dat enkel de mensen met een busticket voor de eerstvolgende bus richting Puerto Natales mee kunnen op deze shuttle. We schrikken als we zien dat iedereen dus al een busticket heeft en het blijkbaar niet de bedoeling is om je tickets pas op de bus te kopen. We haasten ons naar de balie waar ondertussen een jonge snaak zit die beweert dat we enkel de allerlaatste bus van die dag nog kunnen nemen. Vanop een afstand ziet meisje-dat-naar-Australië-wil-reizen onze wanhopige gezichten, ze neemt ons mee naar een andere balie, kijkt een halve minuut op haar computer en boekt 2 tickets op de eerstvolgende bus.
Chanceke!
We steken een hele rij wachtenden voorbij en zwaaien vrolijk met onze bustickets. Op de bus kussen we onze pollekes voor zo veel goeie karma. Tijdens de overstap bij Lago Amarga zien we een kudde nieuwsgierige guanaco’s in de buurt rondhangen, de eerste exemplaren die we zien tijdens de reis. We genieten van de busrit terug naar Puerto Natales. Aan de rand van het stadje zien we ineens een kerel vrolijk accordeon spelen in het hoge gras.

’s Avonds gaan we opnieuw eten bij onze favoriete Italiaan (voor de geïnteresseerden, voor mij was het de vegan gnocchi, hemels). Plots komt de vrolijke accordeonist binnenwaaien. Hij stelt zichzelf voor als een Columbiaan die zijn reis financiert door muziek te spelen. Daarna speelt (en zingt) hij deuntjes van o.a. Edith Piaf en Yann Tiersen terwijl de meeste mensen ongeïnteresseerd op hun smartphone scrollen.

© Ellen Gistelinck

© Ellen Gistelinck